Plany

2.2.1. Tworzenie gry przez rekomendacje

Jeśli jest to Twoje pierwsze uruchomienie, gra zaproponuje trendy w różnych kategoriach z różnymi popularnymi scenariuszami. Jeśli to nie pierwsze uruchomienie, gra zna już Twoje zainteresowania i pokazuje w rekomendacjach scenariusze, których jeszcze nie próbowałeś, ale które powinny Ci się spodobać. Na przykład, jeśli lubisz Starożytny Rzym, kosmos i wyścigi, w rekomendacjach mogą pojawić się tematy: „Cesarz Trajan”, „Upadek Rzymu”, „Starożytni Germanie”, „Kolonizacja Marsa”, „Tor Monza”, „Silniki odrzutowe”. Możesz wybrać dowolny temat.

2.2.2. Wczytywanie gry

Możesz otworzyć sekcję Historia i kontynuować jedną z wcześniej utworzonych gier — to znana forma zapisywania i powrotu do poprzednich sesji. Zapisami można dzielić się z innymi graczami.

2.2.3. Konfiguracja scenariusza

Po wyborze bazowej idei scenariusza możesz dodatkowo określić charakter przyszłej kampanii. W razie potrzeby ustawia się warunki początkowe: cechy świata i Twojej postaci, a także kluczowe cechy, od których zaczyna się historia.

2.2.4. Generowanie gry

Na podstawie wybranego scenariusza tworzony jest świat gry odpowiadający zadanej tematyce. Nawet przy tych samych rekomendacjach warunki początkowe mogą się różnić, przez co każdy początek jest unikalny. W razie potrzeby możesz ustawić „seed gry”, aby odtworzyć podobne warunki początkowe w nowym przejściu.

2.3.1. Zasady

Uniwersalne zasady świata stanowią wspólny zestaw prawidłowości, które w idealnym obrazie pasują do gier fabularnych i strategicznych. Przez nie mogą być opisane także inne gatunki — akcja, sport, wyścigi, przygoda i ich podgatunki. Nie chodzi o konkretne mechaniki, lecz o zasady pozwalające wyrazić logikę większości światów gry.

2.3.2. Gatunki

W grze nie ma sztywnych gatunków ograniczających mechaniki. Zamiast tego gatunki istnieją jako moduły, które można łączyć i konfigurować niczym klocki. Podstawą pozostaje gra fabularna — najbardziej naturalny i zrozumiały dla człowieka sposób interakcji ze światem.

Jeśli chcesz doświadczenia strategicznego i na przykład przeżyć życie Cezara, dowodzisz legionami jako człowiek, będąc wewnątrz wydarzeń i uczestnicząc w bitwach z perspektywy pierwszej osoby. Jeśli potrzebujesz oglądać wydarzenia w całości, możesz wyjść poza ludzką rolę, nadać sobie szczególne możliwości i obserwować pole bitwy z góry, uzyskując przegląd strategiczny. W trybie fabularnym rozkazy nie są wykonywane natychmiast: przechodzą przez łańcuch posłańców i oficerów, mogą się opóźniać, zniekształcać lub całkiem ginąć. Możesz jednak wyjść poza rolę i nadać sobie zdolność przekazywania rozkazów bezpośrednio, jakby telepatycznie, osiągając ich natychmiastowe i bezwarunkowe wykonanie — nawet jeśli wymagają poświęcenia. Taki krok stopniowo przesuwa doświadczenie od fabularnego odbioru do klasycznej strategii, gdzie rozkazy są wykonywane od razu i dokładnie.

W typowych grach akcji decydująca jest reakcja w ułamkach sekundy; tutaj wynik zależy od poziomu umiejętności postaci. Dla wyjątkowo zwinnego bohatera czas może być odczuwany jako spowolniony. W wyścigach powodzenie pokonania zakrętu przy dużej prędkości jest wynikiem wielu czynników: umiejętności i stanu kierowcy, parametrów pojazdu, jakości nawierzchni, przyczepności, obecności rywali obok i elementu losowości.

2.3.3. Wiedza jako fundament gry

Świat gry uniwersalnej opiera się na wiedzy: faktach przeszłości i teraźniejszości, wyobrażeniach przyszłości oraz fikcji i fantazji. Ta wiedza znajduje odzwierciedlenie w postaci bytów gry, właściwości i relacji, z którymi wchodzisz w interakcje.

Biomy, ekwipunek, stworzenia, zjawiska naturalne, planety i całe światy są postrzegane jako obiekty tej wiedzy. W bazowym obrazie taki świat jest bliski rzeczywistości: występują flora i fauna, zmiana pór roku, epoki geologiczne i historyczne, rozwój naukowo-techniczny. Ludzie mają umiejętności, mocne i słabe strony, własną historię i motywację. Mogą chorować, odnosić obrażenia i umierać bez pomocy. Scenariusze fantasy, science fiction, alternatywne i postapokaliptyczne nakładają się na tę podstawę, zmieniając wybrane aspekty świata, nie niszcząc jego spójności.

2.3.4. Zdarzenia

Zdarzenia nie pojawiają się same z siebie. Są skutkiem innych procesów. Susza prowadzi do obumierania traw, brak traw do wymierania roślinożerców, a głodne drapieżniki, pozbawione ofiary, mogą zacząć atakować ludzi. Świat rozwija się jako łańcuch przyczyn i skutków, gdzie każda zmiana uruchamia nowe procesy.

Świat nie czeka, aż w niego ingerujesz. Jego historia nie jest zapisana z góry i nie opiera się na skryptach. Kształtuje ją Twój wybór, działania innych bytów, prawa świata i losowość. Jeśli scenariusz ma podstawę historyczną, wydarzenia powtarzają się nie dlatego, że są „zaprogramowane”, lecz dlatego, że te same przyczyny znowu prowadzą do tych samych skutków — jak kryzys późnej epoki brązu, wynikły z kaskady zmian klimatycznych.

2.3.5. Konsekwencje decyzji gracza

Działania gracza uruchamiają łańcuchy zdarzeń, które pozostają w świecie. Na przykład w krytycznej sytuacji lider grupy może zdecydować się poświęcić członka drużyny i splamić swoją reputację, co odciśnie piętno na całym jego dalszym życiu.

Im większy wpływ, tym większe konsekwencje. Możesz zmienić bieg rzeki i przyspieszyć czas o stulecie, aby zobaczyć, jak zmienia się krajobraz. Możesz dokonać czynu, zniknąć na tysiąc lat i wrócić w nowej epoce, gdzie Twoje imię stało się mitem.

Świat prowadzi własną historię, zachowując kluczowe wydarzenia, ich przyczyny i odległe rezultaty. Możesz badać swoje dawne sesje gry po setkach lat — przez książki, archeologię — i obserwować, jak decyzje sprzed lat ukształtowały obecny świat.

2.3.6. Motywacja

Każda istota — człowiek, zwierzę, organizacja czy państwo — działa w ramach swojej roli i motywacji. Dąży do własnych celów niezależnie od Ciebie. Marzenie, miłość, agresja, chciwość — to stany wpływające na zachowanie postaci i skłaniające je do działań. Na przykład:

• Długotrwała nieobecność bliskiej osoby może ciężko wpływać na stan postaci i zmieniać jej decyzje.
• Faraon może nakazać wezyrowi zbudowanie piramidy, a dla wezyra stanie się to zadaniem nadrzędnym.
• Jelenie szukają pożywienia, rozmnażają się i unikają drapieżników.
• Syndykat przestępczy dąży do poszerzenia wpływów i przejęcia nowych terytoriów.

2.3.7. Dramaturgia

W w pełni symulowanym świecie możliwe są długie „ciche okresy”. Jeśli grasz farmerem, możesz przeżyć dziesięć lat bez wojen, katastrof i wielkich zmian. Jeśli celem jest uczciwe przeżycie roli wraz z jej pustymi dniami, świat może pozostać taki, jaki jest.

Jeśli jednak robi się nudno, dramaturgię można wzmocnić. Zmienia to ogólne odczucie: tempo staje się wyższe, wydarzenia gęstsze, a równowaga między spokojem i napięciem przesuwa się, nie wykraczając poza logikę świata. W tym trybie świat zaczyna zachowywać się mniej przewidywalnie: pojawiają się drobne incydenty, nieoczekiwane spotkania i rzadkie zwroty losu. Symulacja się nie łamie, ale życie bohatera staje się bardziej filmowe — tak, że zwykły policjant może stopniowo znaleźć się w historii z pościgami, śledztwami i dramatycznymi zwrotami akcji.

Jeśli chcesz maksymalnej dynamiki, dramaturgię można wzmocnić jeszcze bardziej — i wtedy nowa historia będzie się rodzić niemal za każdym rogiem, a to, co się dzieje, będzie przypominać kino akcji.

2.3.8. Zmiana zasad gry

Zawsze możesz wyjść poza wybraną rolę i zmienić reguły tego, co się dzieje. Jeśli, grając jako japoński urzędnik biurowy, postanowisz zostać superbohaterem, nie jest to zwykłe działanie w świecie, lecz krok zmieniający logikę narracji.

Możesz zmienić świat i jego prawa: dodać magię, zmienić właściwości obiektów i istot. W takim świecie woda może palić się jak drewno, a gołębie mogą stać się inteligentne. Potem świat dalej się rozwija według nowych zasad, zachowując spójność.

Możesz eksperymentować z samymi fundamentami i tworzyć światy sprzeczne z dobrze znaną logiką: światy paradoksów, krainy lustrzane, inne wszechświaty z własną fizyką i strukturą rzeczywistości. To podejście łączy rozgrywkę, symulację i edycję świata, otwierając niemal nieograniczone możliwości. Nawet podczas zmiany praw świat pozostaje spójny, ponieważ zasady przyczynowości nadal działają w nowych ramach.

Zrzut stanu świata może stać się podstawą nowej gry. Jeden gracz, działając w roli „boga”, może stworzyć świat, w którym będą żyli inni. Jest to podobne do moda lub edytora map, ale wbudowane w logikę gry uniwersalnej.

2.4.1. Odgrywanie roli

Chcesz zostać najbogatszą osobą? Zyskać supermoce i żyć wiecznie? Podbić kosmos? Cofnąć się w przeszłość z wiedzą o przyszłości?

Możesz od razu zacząć w wybranej roli lub startować od zera, stopniowo poszerzając możliwości i granice swojej postaci. Odgrywanie roli jest możliwe nie tylko jako człowiek, lecz także jako zdarzenie, abstrakcja lub idea: pożar, epidemia, organizacja, religia, język. Początkowy scenariusz wyznacza jedynie punkt startu, a dalszy rozwój zależy wyłącznie od Twoich wyborów.

2.4.2. Cel gry

Cel gry może być wyznaczony przez scenariusz, przez Ciebie lub stanowić kombinację obu podejść, albo nie istnieć wcale. Może to być wszystko — od codziennego zadania po epokowe osiągnięcie: zdobycie wymarzonej pracy czy wynalezienie „kamienia filozoficznego”. Osiągnięcie celu nie kończy gry: świat żyje dalej, a Ty możesz w nim pozostać tak długo, jak chcesz.

2.4.3. Dynamiczne przełączanie ról

W dowolnym momencie możesz zmienić rolę i kontynuować historię z perspektywy innego bytu w tym samym świecie. Taka zmiana nie przerywa wydarzeń i pozwala zobaczyć je z innego punktu widzenia. Na przykład możesz naprzemiennie odgrywać członków jednej rodziny lub wcielać się w różnych żołnierzy na polu bitwy. Takie doświadczenie wykracza poza zwykłe odgrywanie jednej roli, chyba że sama gra jest zbudowana wokół idei reinkarnacji.

2.4.4. Działania gracza

Dostępne działania odpowiadają bieżącej sytuacji i cechom Twojej postaci. Są kształtowane przez kontekst wydarzeń i przez to, kim jesteś w danym momencie.

Na przykład w pożarze zwykle pojawiają się oczywiste opcje: uciec, gasić ogień, pomóc innym. Możesz jednak działać inaczej i np. przyczynić się do rozprzestrzeniania ognia. Ta różnica w dostępnych działaniach odzwierciedla naturę postaci — kim jest i jak zwykle postępuje. Dla piromana sytuacja pożaru będzie postrzegana inaczej niż dla zwykłej osoby.

2.4.5. Kontrola automatyczna i ręczna

Domyślnie każda istota w świecie istnieje autonomicznie, działając zgodnie ze swoją naturą, motywacjami i celami. Dotyczy to także Twojej postaci, dopóki nie przejmiesz nad nią kontroli. Jeśli wybierzesz rolę przywódcy i wchodzisz w interakcje z grupami bytów, kontrola jest postrzegana nie jako bezpośrednie sterowanie, lecz jako system próśb, rozkazów i oczekiwań.

Inne byty mogą wykonać Twój rozkaz lub odmówić — zależnie od swojego nastawienia, dostępnych zasobów, strachu, zmęczenia lub ograniczeń fizycznych.

2.4.6. Obserwacja

Nie musisz grać bezpośrednio. Stwórz interesującą postać, umieść ją w nietypowej sytuacji, ustaw pożądany poziom dramaturgii (zob. punkt 2.3.7. Dramaturgia) i obserwuj, jak wydarzenia się rozwijają. Takie doświadczenie może przypominać oglądanie filmu, w którym historia toczy się samodzielnie.

Wyniki obserwacji można udostępniać innym graczom, zapisując i przekazując stan świata. Być może czyjaś historia stanie się nowym blockbusterem. Tryb ten nadaje się nie tylko do rozrywki, lecz także do modelowania: możesz np. stworzyć „cywilizację żółwi” i śledzić, jak przechodzi od epoki kamienia do lotów w kosmos.

2.5.1. Kamera i prezentacja

To, co dzieje się w grze, można postrzegać na różne sposoby: z perspektywy pierwszej osoby, trzeciej osoby, z góry, a nawet w formie tekstu. Prezentacja zmienia się w zależności od kontekstu i wybranej roli. Na przykład dla człowieka naturalne jest widzenie świata z perspektywy pierwszej osoby, myśli mogą być postrzegane jako tekst, a przy grze jako kraj lub planeta widok przechodzi w strategiczny rzut z góry.

Gra uniwersalna nie jest przywiązana do jednej metody prezentacji i może wyglądać tak, jak w danej chwili jest Ci najwygodniej. Nawet osoba niewidoma będzie w stanie wchodzić w interakcje ze światem, postrzegając obiekty i zdarzenia poprzez dźwięk i opis.

Zakres postrzeganego świata zawsze odpowiada aktualnej roli. Jeśli jesteś człowiekiem, ograniczają Cię możliwości zmysłów. Jeśli nadasz sobie wyjątkowe zdolności, percepcja się rozszerza, pozwalając widzieć to, co ukryte lub odległe.

2.5.2. Grafika i dźwięk

Interfejs, styl wizualny, animacje, muzyka i dźwięk wzmacniają doświadczenie gry i pomagają odczuć wybraną rolę. W świecie starożytności i myślenia magicznego obraz i dźwięk podkreślają dwoistość świata ludzi i bogów, tworząc poczucie dodatkowego wymiaru, w którym każde działanie jest wypełnione sakralnym znaczeniem. W realiach postapokaliptycznych grafika i dźwięk przekazują kruchość przetrwania, poczucie straty i rzadką nadzieję na nowy początek. W świecie nietoperza przestrzeń jest postrzegana inaczej: skala i kształt są odczuwane przez dźwięk, a nie przez wzrok.

2.5.3. Mapa

Świat lub jego mapa może być dowolną powierzchnią — planetą, regionem, statkiem, a nawet ciałem człowieka — zależnie od wybranej roli. Na przykład, gdy grasz jako mrówka, mapa staje się polaną przy strumieniu. Percepcja przestrzeni zmienia się wraz ze skalą: widok może się przybliżać lub oddalać, a kąt obserwacji może się przesuwać.

Przy zbliżeniu pojawiają się detale; przy oddaleniu znikają, ustępując miejsca większym strukturom i powiązaniom.

2.5.4. Czas

Czas płynie z różną prędkością zależnie od wybranej roli i preferencji. W walce może mijać w sekundach. W trybie globalnym, podczas modelowania procesów geologicznych, jedna sekunda czasu gry może odpowiadać milionom lat. Przyspieszenie jest szczególnie odpowiednie podczas gry istotami o innej percepcji czasu — roślinami lub długo żyjącymi formami życia.

Czas można zatrzymać, przyspieszyć, przeskoczyć lub cofnąć. Jeśli chcesz, możesz grać w trybie turowym bez pośpiechu w podejmowaniu decyzji. W niektórych sytuacjach czas płynie tylko wtedy, gdy kontrolujesz konkretną postać, a zatrzymuje się, gdy zastanawiasz się nad kolejnym krokiem.

2.5.5. Gra online

Gracze online mogą jednocześnie grać jako różne postacie i byty w tym samym świecie, uzgodniwszy wcześniej zasady upływu czasu. Jeden może być Napoleonem wydającym rozkazy armii, drugi grenadierem atakującym wrogów na polu bitwy. Gracze mogą też być po przeciwnych stronach: jedni są wieśniakami, inni najeźdźcami terroryzującymi osadę, jeszcze inni łowcami nagród polującymi na bandytów.

2.6.1. Znaczenie

Nexus potrafi wyrazić i odtworzyć logikę większości istniejących gier na poziomie ich zasad i interakcji. Nie chodzi o dosłowne kopiowanie konkretnych implementacji, lecz o odtworzenie ich rdzennej logiki rozgrywki.

Jest to możliwe, ponieważ każda gra to zestaw reguł, a reguły można opisać za pomocą prostych stwierdzeń semantycznych (trójek).

Przykłady: Dark Souls (w ujęciu zasad):

• Śmierć -> powoduje -> utrata_dusz
• Ognisko -> jest -> punkt_odrodzenia
• Wróg -> trudność -> wysoka
• Cios -> zależy_od -> wytrzymałość

Civilization (w ujęciu zasad):

• Tura -> czas_trwania -> zależy_od_epoki
• Miasto -> produkuje -> [jednostki, budynki]
• Zwycięstwo -> warunki -> [nauka, wojsko, kultura]

The Sims (w ujęciu zasad):

• Postać -> potrzebuje -> [głód, sen, socjalizacja]
• Niska_potrzeba -> powoduje -> zły_nastrój
• Działanie -> zaspokaja -> potrzebę

2.6.2. Mieszanie gatunków

Ponieważ reguły są zorganizowane jako moduły, można je łączyć. To pozwala składać nowe formaty rozgrywki z znanych zestawów zasad.

Przykłady: Dark Souls + Civilization:

• Rządzisz królestwem Lordran jako cywilizacją.
• Bitwy i spotkania toczą się według zasad Dark Souls (umiejętność, timing, zagrożenie).

The Sims + apokalipsa zombie:

• Codzienne potrzeby Simów (jedzenie, sen, socjalizacja).
• Na to nakładają się reguły przetrwania (schronienie, broń, zagrożenie).

Zasada uniwersalności: jeśli logikę gry można opisać słowami, można ją zaimplementować w Nexus.

2.7.1. Sytuacja w świecie

Gracz to Iwan, chłop we wsi Zarecze. Jest głodny, jego żona jest w ciąży, a sąsiad Piotr zgubił krowę. Nadchodzi deszcz.

2.7.2. Jak system to rozumie (trójki)

Wewnątrz systemu ta sytuacja jest opisana zestawem prostych stwierdzeń:

• Iwan -> jest -> chłop
• Iwan -> głód -> 30% (lub Iwan -> sytość -> 30%)
• Iwan -> znajduje_się_w -> Zarecze
• Maria -> relacja -> żona_Iwana
• Maria -> ciąża -> 8_miesięcy
• Krowa -> należy_do -> Piotr
• Krowa -> lokalizacja -> las
• Pogoda -> zbliża_się -> deszcz

Każde stwierdzenie to atom wiedzy. Razem tworzą aktualny stan świata.

2.7.3. Jak widzi to gracz

Logika jest oddzielona od wizualizacji i pozostaje niezmienna. W zależności od trybu wyświetlania te same trójki są pokazywane inaczej. Więcej o języku UX w sekcji 3.9.

2.7.4. Działanie gracza

Gracz formułuje intencję: "Pomóc Piotrowi znaleźć krowę" To działanie zostaje zamienione na trójki:

• Iwan -> intencja -> pomoc
• Pomoc -> komu -> Piotr
• Pomoc -> zadanie -> znajdź_krowę

System interpretuje: 1. Czy Iwan może pomóc? -> Tak (fizycznie zdrowy, w pobliżu) 2. Czy to zajmuje czas? -> Tak (~1 godzina) 3. Czy wpłynie na głód? -> Tak (zwiększy się) 4. Co się wydarzy? -> Poszukiwania w lesie, szansa na znalezienie krowy

2.7.5. Rezultat

Po jednej godzinie czasu gry:

• Krowa -> lokalizacja -> znaleziona_przy_strumieniu
• Iwan -> głód -> 20% (zwiększony)
• Piotr -> relacja_do_Iwana -> wdzięczność +10
• Piotr -> zobowiązanie -> pomoc_z_dachem

Wizualnie:

• Gracz widzi animację powrotu z krową
• 🍞 20% (jeszcze bardziej czerwone)
• Pojawia się powiadomienie: "Piotr jest wdzięczny. Obiecał pomóc z dachem."

3.7.1. Ograniczona percepcja i potrzeba abstrakcji

Świat gry uniwersalnej może zawierać ogromną liczbę procesów: od migracji zwierząt i rozrostu miast po zachowanie mikroorganizmów czy dynamikę układów gwiezdnych. Pełne przeliczenie całej przestrzeni i wszystkich skal jest niemożliwe i niepotrzebne — gracz zawsze postrzega świat subiektywnie i w ograniczonym zakresie. Dlatego system wykorzystuje warstwę abstrakcji, która pozwala światu pozostać skalowalnym bez utraty logiki.

Abstrakcje stosuje się tam, gdzie wysoki poziom szczegółowości nie wpływa na wynik rozgrywki. W mikroświecie, na poziomie biosfery planety lub układu gwiezdnego, używa się innych bytów i reguł, odpowiednich do skali wydarzeń. Dlatego system nie modeluje zachowania każdej pojedynczej jednostki, lecz od razu uwzględnia zbiorczy rezultat procesów.

3.7.2. Skalowanie czasu i przestrzeni

Przy przyspieszaniu czasu gra nie przelicza każdej pominiętej chwili. Zamiast tego system analizuje aktualny stan świata, stosuje relacje przyczynowo-skutkowe w skali zagregowanej i interpoluje prawdopodobne rezultaty: jak zmienia się populacja, które trendy się nasilają, jakie zdarzenia są najbardziej prawdopodobne. Dzięki temu można przeskoczyć dekady lub tysiące lat, zachowując spójność świata.

Skalowanie przestrzeni nie zmienia struktury świata, lecz determinuje poziom bytów i procesów, z którymi pracuje symulacja. W dużej skali rozpatrywane są byty i procesy zagregowane — klimat, migracje, struktury polityczne. Przy przejściu do skali lokalnej świat otwiera się na pojedyncze byty i ich właściwości. We wszystkich przypadkach zachowana jest jednolita logika relacji przyczynowo-skutkowych.

Abstrakcje pozwalają grze zawierać świat dowolnej skali: wioskę, planetę, ekosystem czy galaktykę. Szczegóły pojawiają się dopiero wtedy, gdy stają się istotne dla gracza lub logiki zdarzeń. Wszystko inne jest opisane w formie uproszczonej, z zachowaniem relacji przyczynowo-skutkowych.

Gracz może zagłębiać się w strukturę świata, badać byty i poruszać się po ich właściwościach jak po systemie referencyjnym. Jedynym ograniczeniem są dostępne dane i zasady świata.

3.7.3. Materializacja świata

Świat formuje się w trakcie jego odkrywania. Dopóki gracz nie odwiedzi danej lokalizacji, istnieje ona jako dane i reguły bez konkretnych obiektów. Obiekty materializują się dopiero wtedy, gdy gracz wchodzi w interakcję ze światem. To podobne do ładowania chunków w Minecraft: świat nie jest w pełni przeliczony, ale subiektywnie odbierany jako już istniejący.

Zdarzenia są generowane tak, jakby świat istniał w pełni w całej swojej złożoności, nawet poza obserwacją gracza.

Po zakończeniu interakcji z lokalizacją lub bytami jej stan zostaje zapisany jako nowa wiedza o świecie i przestaje uczestniczyć w aktywnych obliczeniach. To podejście pozwala skalować świat na zewnątrz i do wewnątrz — od mikroświata po galaktyki — bez przechowywania i przeliczania zbędnych szczegółów.

Dla dużych przedziałów czasu stosuje się trendy statystyczne. Na przykład wiadomo, że asteroidy o skali kilometra zderzają się z Ziemią mniej więcej raz na milion lat. Istnieją modele szacujące prawdopodobieństwo upadku cywilizacji technologicznej w perspektywie tysięcy lat. Te szacunki nie wyznaczają dokładnego wyniku, lecz określają zakres możliwych scenariuszy. Dlatego gdy gracz przeskakuje o tysiąc lat, system wybiera jedną z wiarygodnych przyszłości — ruiny cywilizacji, stabilny rozwój lub inny spójny scenariusz.

3.7.4. Gra online

W trybie online stosowana jest ta sama zasada materializacji poprzez interakcję. Serwer nie przechowuje świata jako w pełni przeliczonej i stałej mapy. Zamiast tego operuje na danych, regułach i już ujawnionych faktach — tym, co zostało odkryte lub zmienione przez graczy.

Gdy jeden lub kilku graczy wchodzi w interakcję z jednym obszarem, serwer tworzy wspólny, zmaterializowany stan tego obszaru, zsynchronizowany między wszystkimi uczestnikami. Ten stan istnieje dokładnie na takim poziomie szczegółowości, na jakim jest faktycznie obserwowany i wykorzystywany.

Poza obszarem interakcji świat nie jest stale przeliczany. Pozostaje w stanie potencjalnym opisanym przez reguły, trendy statystyczne i zgromadzone fakty. Pozwala to utrzymać jeden, duży, ciągły świat z wieloma graczami, synchronizując tylko to, co faktycznie obserwowane i istotne dla rozgrywki.

4.2.1. Etap 0. Uformowanie rozumienia gry uniwersalnej (zrealizowano)

Prace studia Clarus Victoria od 2013 roku, wydanie sześciu projektów oraz wieloletnie badania, eksperymenty i tworzenie prototypów pozwoliły zbudować podstawowe zrozumienie tego, czym może być gra uniwersalna i jakie zasady leżą u jej podstaw. Rezultatem tego etapu było powstanie niniejszego dokumentu.

4.2.2. Etap 1. ECS i unifikacja bytów (zrealizowano)

• Sprawdzono architekturę ECS na bazie projektu Next Run. Byty są reprezentowane jako puste kontenery z zestawem komponentów, co pozwala elastycznie kształtować obiekty świata: przedmioty, istoty, biomy, zdarzenia i efekty.
• Sprawdzono szereg idei związanych z uniwersalnymi mechanikami gry, w tym łączenie RPG i strategii bez sztywnego podziału.
• Po raz pierwszy w studiu wdrożono i przetestowano mapę heksagonalną, która pozwoliła szybko tworzyć i łączyć różne typy światów gry.
• Po raz pierwszy w studiu dodano obsługę modyfikacji przez Steam Workshop.

Więcej o tym etapie — w artykule: https://clarusvictoria.com/blog/almost-ten-years-of-search

4.2.3. Etap 2. Rozgrywka świata rzeczywistego (w trakcie)

Projekt Next Run pozwolił sprawdzić wiele uniwersalnych pomysłów, jednak jest ograniczony do fantastycznego settingu z umownymi prawami świata. W ramach drugiego etapu zakłada się przejście do modelowania świata rzeczywistego z jego prawidłowościami przyrodniczymi i społecznymi. Celem etapu jest stworzenie realistycznej podstawy rozgrywki, opartej na logice rzeczywistego świata, jego prawach przyrodniczych i społecznych.

Cechy do realizacji:

• Ewolucja społeczeństw: od prymitywnego człowieka, stojącego w jednym szeregu ze zwierzętami i żyjącego według tych samych reguł przetrwania, do pojawienia się pierwszych cywilizacji.
• Biomy i ekosystemy kafelków: głód, migracje i rywalizacja o zasoby. Rośliny, zwierzęta i cechy terenu bezpośrednio wpływają na przetrwanie ludzi.
• Sytuacje i zdarzenia wynikające z zasad gry, a nie ze z góry narzuconych skryptów. Na przykład niedobór zasobów może prowadzić do konfliktów między grupami ludzi i ataków drapieżników.
• Automatyzacja działań jednostek lub sterowanie ręczne — do wyboru gracza, w tym zarządzanie grupami poprzez ogólne zasady zachowania. Możliwość aktywnej gry i obserwacji.
• Możliwość grania zarówno pojedynczymi postaciami, jak i grupami.
• Kilku graczy na jednej mapie, rywalizujących ze sobą.
• Powrót drzewa technologii znanego z wcześniejszych gier Clarus Victoria.
• Konfigurowalny świat gry: rozmiar mapy, epoka, klimat i cechy regionów.
• Pierwsze wersje modelu agentowego.
• Możliwy setting świata: epoka kamienia i brązu.

4.2.4. Etap 3. Architektura semantyczna (w planach)

Jednym z kluczowych kroków zmniejszających ryzyko projektu Nexus jest przejście na semantyczną podstawę architektury gry (zob. sekcje 3.3–3.5).

Na tym etapie wszystkie systemy wprowadzane są na poziomie bazowym, z minimalną funkcjonalnością:

• Trójki semantyczne jako sposób opisu bytów w świecie gry.
• Interpreter.
• Przejście od klasycznego ECS do semantycznego ECS.
• Podstawowe zasady działania nowej architektury.
• Możliwy setting świata: jedna z wczesnych cywilizacji.

Z punktu widzenia mechanik rozgrywki na tym etapie nie zakłada się wprowadzenia nowych złożoności. Główne zadanie polega na przeniesieniu już sprawdzonych rozwiązań i mechanik na nową podstawę architektoniczną.

4.2.5. Etap 4. Model agentowy (w planach)

Na tym etapie zakłada się realizację krytycznych systemów, które uznaje się za zbyt ryzykowne do wdrożenia na etapie 2. Chodzi o głębokie opracowanie podmiotów w ramach modelu agentowego. Etap 2 przygotowuje dla nich grunt, ale na etapie 4 agenci zostają w pełni zaimplementowani. Architektura gry zaczyna wspierać bardziej złożone procesy świata rzeczywistego, co pozwala modelować społeczeństwa o wyższym poziomie złożoności niż na etapie 2.

Cechy do realizacji:

• Pełnoprawny model agentowy zachowań: byty otrzymują cele, stany i motywacje.
• System próśb i rozkazów dla podmiotów, gdzie wykonanie nie jest gwarantowane i zależy od bieżącego stanu i kontekstu.
• Zwiększenie wypełnienia świata, komplikacja systemów i logiki obiektów.
• Indywidualne inwentarze u podmiotów, łańcuchy logistyczne i system transportu.
• Wyniesienie części logiki gry z hardcode do Lua dla możliwości tworzenia złożonych modów przez graczy.
• Możliwy setting świata: starożytny świat.

4.2.6. Etap 5. Abstrakcje i LOD (w planach)

Architektura semantyczna i zwiększanie złożoności światów gry podnoszą wymagania obliczeniowe urządzeń graczy. Na tym etapie zakłada się wdrożenie abstrakcyjnych reguł gry, pozwalających wykluczać z aktywnej symulacji byty znajdujące się poza strefą działań graczy (zob. punkt 3.7). Pozwoli to znacząco zwiększyć złożoność światów gry bez proporcjonalnego wzrostu obciążenia, a także umożliwi uruchamianie takich gier na słabszych i mobilnych urządzeniach. Kolejność realizacji etapu może zostać skorygowana w trakcie rozwoju.

4.2.7. Etapy 6+. Kluczowe funkcje silnika Nexus (w planach)

Etapy 1–5 tworzą podstawową funkcjonalność Nexus. Od etapów 6+ rozwój projektu przesuwa się w stronę rozszerzania możliwości silnika, dodawania skalowalnych funkcji, detali i treści opisanych w sekcjach 2 i 3.

Na tych etapach zakłada się rozwój i wdrożenie następujących kierunków:

• Skalowanie czasu i przestrzeni, poziomy szczegółowości i abstrakcji.
• Gra sieciowa.
• Generowanie scenariuszy i konfiguracji gry.
• Obsługa różnych trybów wizualizacji: od widoku z pierwszej osoby po skalę globalną.
• Adaptacyjne interfejsy i dźwięk dla różnych stylów gry i poziomów immersji.
• Dodatkowe funkcje opisane w sekcjach 2 i 3.

4.2.8. Nexus 1.0 (w planach)

Moment wydania Nexus 1.0 jest określany osiągnięciem bazowej realizacji kluczowych idei i funkcji opisanych w sekcjach 2 i 3.